Mobilízate "Saúde para todos" cap.15 (08/03)
NOTICIAS DA SAÚDE (EUROPA PRESS)
NOVAS DA SAÚDE
NOTICIAS GALIZA
NOVAS DE GALIZA:
Mostrando entradas con la etiqueta PRIVATIZACIÓN DA SANIDADE. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta PRIVATIZACIÓN DA SANIDADE. Mostrar todas las entradas
28 may 2012
9 may 2012
O financiamento do Novo Hospital de Vigo adxudicouse a empresas financeiras en quebra

Ante a información da visita da Conselleira de Sanidade ás obras do Novo Hospital privado de Vigo (PFI) nas que esta indicou que as obras van a bo ritmo, salvo que o Concello se neguea pagar as infraestruturas do mesmo, a Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública ( AGDSP) quere manifestar:
1.-Que as noticias sobre a situación de que o Goberno de Rajoy pretenden reflotar Bankia, unha das entidades financeiras adxudicatarias da concesión da obra, vén corroborar unha vez máis as denuncias da AGDSP e de SOS Sanidade Pública sobre o feito de que o financiamento do Novo Hospital adxudicouse a empresas financeiras en quebra, xestionadas por dirixentes próximos ao PP
2..- Que o Estado está inxectando fondos públicos nun Banco para que este os préste á súa vez á Xunta de Galicia cuns beneficios que multiplican por sete o custo final da obra.
3.- Consideramos absolutamente inxusto que o Goberno da nación destine 7.000 millóns a reflotar un banco privado mentres que introduce recortes pola mesma cantidade na sanidade pública pechando centros, suprimindo medicos e enfermería, facendo pagar as receitas aos pensionistas e as próteses cirúrxicas aos amputados, ou paralizando o desenvolvemento da Lei de Dependencia para os discapacitados.
Esta medida supón que os sectores máis necesitados de atención sanitaria sufragaran (á conta da súa saúde) ás entidades financeiras responsables da crises sanitarias pola súa mala xestión e estratexias especulativas.
26 abr 2012
Polusa cobra 7.500 euros ao mes por analizar citologías do hospital de Monforte
A CIG reclama outro patólogo e o Sergas asegura que quere contratalo
La Voz de Galicia
O hospital de Monforte pagou no mes de marzo
7.500 euros a unha clínica privada de Lugo para que lle analizase
citologías de pacientes do centro sanitario monfortino. Denunciouno onte
o sindicato CIG, que reclama á Consellería de Sanidade a contratación
dun especialista que permita aforrar ese gasto. Ao ser preguntados por
esta cuestión, portavoces da dirección do hospital aseguraron que xa
traballan nesa dirección.
De acordo coa documentación á que tivo acceso a
CIG, o hospital de Monforte enviou a Polusa un total de 375 mostras
orgánicas recollidas a pacientes mediante citologías. Esa clínica
lucense cobra vinte euros por analizar cada unha destas mostras, o que
dá unha factura mensual de 7.500 euros. «A Cig-Saúde denunciou
moitísimas veces que cos cartos gastados en enviar estas citoloxías
fóra, podíase ter contratado un patólogo de persoal». Así, recalcan
nesta central sindical, «cubriríase ou posto que deixou vacante ou
anterior patólogo e aínda sobrarían cartos».
Petición de dimisión
Os responsables da sección sindical da CIG no
hospital monfortino aseguran ademais que se o centro non contrata ao
patólogo que eles reclaman non é por falta de aspirantes ao posto.
Aseguran ter constancia de que «máis dun [médico patólogo] lle veu traer
ou seu currículo ao xerente do hospital».
A xuízo da CIG, esta situación demostra que non é
certo que a dirección do hospital queira potenciar a asistencia que se
presta en Monforte. Este sindicato aproveita para pedir de novo a
dimisión do xerente, Benigno Pérez, que ocupa ese posto desde xullo do
2009. «Váiase e deixe ou noso hospital -dinlle- que ou está a esnaquizar
coa súa pésima xestión».
Canto antes
Consultados sobre este asunto, portavoces
oficiais do Sergas non desmentiron onte as cifras facilitadas pola CIG,
pero si desmentiron o resto da descrición da situación que fai o
sindicato. Os representantes do Sergas afirman que a xerencia do
hospital de Monforte traballa co obxectivo de «garantir en tempo e forma
a plena asistencia a todos vos pacientes». Ademais, engaden que o
centro dispón dun médico patólogo con praza, e que o xerente do hospital
quere contratar a outro profesional para que axude a atender a demanda
de probas analíticas existente na actualidade.
En concreto, aseguran que a dirección pretende «contratar ou antes posible» ao segundo patólogo.
22 mar 2012
Indecencias sanitarias
Mercè Rivas
Resulta contraditorio, ademais de bochornoso, ver como en Catalunya aproban que os cidadáns paguen un euro por receita mentres que empresas privadas están a facer importantes negocios coa sanidade pública.
Como lle explicaría vostede a un pensionista ou simplemente a un "mileurista" que de cada receita que reciba do médico, vai ter que pagar un euro mentres que señores como Ramón Bagó, vicepresidente de Consorcio de Saúde de Catalunya, consegue para as súas empresas privadas contratos da sanidade pública que dirixe.
El guísallo e el cómeo, pero non é o único. Numerosas comunidades gobernadas polo PP ou por Converxencia i Unió, no caso catalán, comezaron a privatización da sanidade a paso veloz. É un bo negocio e non o van desaproveitar nos anos que estean no poder.
Ramón Bagó leva máis de 20 anos ocupando postos no citado organismo público, cuxo traballo é dirixir 60 hospitais financiados pola Generalitat pero cuxa xestión depende de fundacións ou consorcios sen afán de lucro.
Pero Bagó, que si debe ter afán de lucro, ademais desta actividade pública ten outra privada: ser propietario do grupo SERHS o cal conseguiu contratos dos devanditos hospitais públicos por valor de 50 ´ 8 millóns de euros, un terzo destes sen pasar por concurso público.
Ramón Bagó polas mañás suponse que coordina 60 hospitais de Catalunya pagado pola Generalitat e
polas tardes se presenta a concursos, que redactou el mesmo, para que o Goberno catalán lle contrate os servizos de cociña deses hospitais. Tanto el coma a Generalitat non senten vergoña ao afirmar que eles cumpren coas normas. O que non contan é que estas as redactaron eles mesmos.
Mentres tanto o presidente da Asociación catalá de enfermos de hepatite C denuncia que a sanidade catalá se nega a facilitarlles os máis recentes tratamentos para aforrar, cousa que tamén acontece en Aragón, Asturias e Cantabria. Parece unha broma se non fose un escándalo.
E por se isto non fose pouco, encontrámonos con outro personaxe como Josep Prat Domènech, pesidente do Instituto Catalán da Saúde, empresa da Generalitat que xestiona uns 400 centros sanitarios de titularidade pública que sen ningún tipo de pudor compaxina este cargo coa vicepresidencia de USP Hospitales, un dos maiores grupos sanitarios privados de España.
Prats coñece perfectamente os recortes sanitarios, as interioridades políticas e as oportunidades de negocio neste sector.
Pero Prats non se conforma con dous traballos. Ademais dirixe o hólding INNOVA, grupo empresarial público propiedade do Concello de Reus, que agrupa, entre outros, varios centros sanitarios e a empresa pública Sagessa, compañía cunha decena de hospitais e ambulatorios distribuídos pola provincia de Tarragona.
Prat é o autor ou inspirador do plan que prevé torar o ICs nunha vintena de compañías abertas a novas formas de xestión e de colaboración co sector privado.
É isto privatizar a sanidade?, preguntaranse vostedes. Pois vai ser que si.
Pero iso non só pasa en Catalunya. Esperanza Aguirre inaugurou onte cos reis un novo hospital en Móstoles. O propietario do devandito hospital será durante os próximos 30 anos a empresa Capio Sanidad, propiedade dun fondo de capital risco (CVC Capital Partners) que investiu na súa construción 232 millóns de euros. Pero a partir de agora esperanza Aguirre pagará á devandita empresa un tanto por dar un servizo. Iso si, os médicos e as enfermeiras ponos e paga Aguirre.
De feito ao presidente de Capio Sanidad, Víctor Madera, xa se lle denomina o novo "conseller" de sanidade valenciana xa que un millón de persoas van estar en mans deste executivo.
Pero os nosos políticos non se conforman con que empresas privadas obteñan beneficios a custa dun servizo público senón que enriba, como acontece en Madrid, contratan con empresas de Capital Risco con sede en Luxemburgo e con construtores implicados na rede Gürtel.
E ao mesmo tempo que sucede isto, véndennos en campaña electoral que eles non van tocar a sanidade pública. Quizais a Real Academia da Lingua teña que variar o concepto do verbo "tocar" porque na nosa realidade tocar é torar, vender, alugar, negociar... e algún significado máis que prefiro non citar.
Mercè Rivas Torres é xornalista e escritora
Resulta contraditorio, ademais de bochornoso, ver como en Catalunya aproban que os cidadáns paguen un euro por receita mentres que empresas privadas están a facer importantes negocios coa sanidade pública.
Como lle explicaría vostede a un pensionista ou simplemente a un "mileurista" que de cada receita que reciba do médico, vai ter que pagar un euro mentres que señores como Ramón Bagó, vicepresidente de Consorcio de Saúde de Catalunya, consegue para as súas empresas privadas contratos da sanidade pública que dirixe.
El guísallo e el cómeo, pero non é o único. Numerosas comunidades gobernadas polo PP ou por Converxencia i Unió, no caso catalán, comezaron a privatización da sanidade a paso veloz. É un bo negocio e non o van desaproveitar nos anos que estean no poder.
Ramón Bagó leva máis de 20 anos ocupando postos no citado organismo público, cuxo traballo é dirixir 60 hospitais financiados pola Generalitat pero cuxa xestión depende de fundacións ou consorcios sen afán de lucro.
Pero Bagó, que si debe ter afán de lucro, ademais desta actividade pública ten outra privada: ser propietario do grupo SERHS o cal conseguiu contratos dos devanditos hospitais públicos por valor de 50 ´ 8 millóns de euros, un terzo destes sen pasar por concurso público.
Ramón Bagó polas mañás suponse que coordina 60 hospitais de Catalunya pagado pola Generalitat e
polas tardes se presenta a concursos, que redactou el mesmo, para que o Goberno catalán lle contrate os servizos de cociña deses hospitais. Tanto el coma a Generalitat non senten vergoña ao afirmar que eles cumpren coas normas. O que non contan é que estas as redactaron eles mesmos.
Mentres tanto o presidente da Asociación catalá de enfermos de hepatite C denuncia que a sanidade catalá se nega a facilitarlles os máis recentes tratamentos para aforrar, cousa que tamén acontece en Aragón, Asturias e Cantabria. Parece unha broma se non fose un escándalo.
E por se isto non fose pouco, encontrámonos con outro personaxe como Josep Prat Domènech, pesidente do Instituto Catalán da Saúde, empresa da Generalitat que xestiona uns 400 centros sanitarios de titularidade pública que sen ningún tipo de pudor compaxina este cargo coa vicepresidencia de USP Hospitales, un dos maiores grupos sanitarios privados de España.
Prats coñece perfectamente os recortes sanitarios, as interioridades políticas e as oportunidades de negocio neste sector.
Pero Prats non se conforma con dous traballos. Ademais dirixe o hólding INNOVA, grupo empresarial público propiedade do Concello de Reus, que agrupa, entre outros, varios centros sanitarios e a empresa pública Sagessa, compañía cunha decena de hospitais e ambulatorios distribuídos pola provincia de Tarragona.
Prat é o autor ou inspirador do plan que prevé torar o ICs nunha vintena de compañías abertas a novas formas de xestión e de colaboración co sector privado.
É isto privatizar a sanidade?, preguntaranse vostedes. Pois vai ser que si.
Pero iso non só pasa en Catalunya. Esperanza Aguirre inaugurou onte cos reis un novo hospital en Móstoles. O propietario do devandito hospital será durante os próximos 30 anos a empresa Capio Sanidad, propiedade dun fondo de capital risco (CVC Capital Partners) que investiu na súa construción 232 millóns de euros. Pero a partir de agora esperanza Aguirre pagará á devandita empresa un tanto por dar un servizo. Iso si, os médicos e as enfermeiras ponos e paga Aguirre.
De feito ao presidente de Capio Sanidad, Víctor Madera, xa se lle denomina o novo "conseller" de sanidade valenciana xa que un millón de persoas van estar en mans deste executivo.
Pero os nosos políticos non se conforman con que empresas privadas obteñan beneficios a custa dun servizo público senón que enriba, como acontece en Madrid, contratan con empresas de Capital Risco con sede en Luxemburgo e con construtores implicados na rede Gürtel.
E ao mesmo tempo que sucede isto, véndennos en campaña electoral que eles non van tocar a sanidade pública. Quizais a Real Academia da Lingua teña que variar o concepto do verbo "tocar" porque na nosa realidade tocar é torar, vender, alugar, negociar... e algún significado máis que prefiro non citar.
Mercè Rivas Torres é xornalista e escritora
15 feb 2012
Radiografía á sanidade galega: menos servizos, menos gasto e peores empregos
PRAZA PÚBLICA
"Blindar a sanidade pública é urxente. É unha tarefa inxente para a que se precisan medidas valentes e consensuadas. Para isto podes contar coa lealdade de Galicia".O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, pronunciaba estas palabras no acto co que, o pasado luns, o Servizo Galego de Saúde conmemoraba o seu vixésimo aniversario. A receptora das verbas era a ministra de Sanidade, Ana Mato, e no acto estaban presentes a práctica totalidade dos responsables do Sergas desde o inicio da súa andaina, a comezos dos anos 90. Dende aquel momento a prestación sanitaria en Galicia experimentou un salto exponencial. Por exemplo, dos 36 centros de sáude cos que contaba o país en 1989 pasouse a ter case 400 e incrementou o número de quirófanos en máis dun terzo. Ao tempo, a esperanza de vida subiu en máis de cinco anos.
Pero fronte a estas evidentes melloras apareceu a crise económica e as mensaxes de recortes máis ou menos inevitables, dando lugar a un panorama incerto para os servizos públicos sanitarios e para a súa sostibilidade para o futuro, cuestionada mesmo desde o propio Goberno galego. Neste contexto, a Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública vén de elaborar un completo informe sobre o estado da cuestión en todo o Estado, unha detallada radiografía na que Galicia non sae especialmente ben parada. Non en van, estes colectivos, formados esencialmente por profesionais sanitarios, trazan un panorama caracterizado pola redución do gasto público en saúde, a mingua de servizos e a precarización dos postos de traballo dos conxunto do persoal.
En termos puramente económicos unha primeira ollada podería levar a pensar que o Sergas resiste a crise mellor que outras autonomías. En termos comparativos, Galicia pasou de ser a undécima comunidade en gasto sanitario por habitante en 2010 a ser a oitava en 2012. Non obstante, estes datos desinchan ao ser contrastados cos datos poboacionais. Segundo o Instituto Galego de Estatística, desde 2010 a poboación galega diminuíu en 2.231 habitantes. Mentres, as persoas maiores de 65 anos aumentaron en 42.940, chegando a ser 629.477 a finais do pasado ano. Deles, 93.600 son maiores de 85 anos, un incremento de case 3.000 en apenas un ano.
A esta poboación minguada e envellecida é a que ten que atender un cadro de traballadores que segundo os cálculos da Plataforma, diminuirá notablemente en pouco tempo. Ao tempo, as súas condicións laborais empeorarán. Concretamente, o informe destaca a medida que a Xunta está a piques de aprobar segundo a cal unha gran parte dos profesionais que cheguen aos 65 anos terán que xubilarse de xeito forzoso. Desas baixas só se cubrirán un 10%. Isto supón que, dos 1.900 médicos que cumprirán a idade de xubilación nos vindeiros catro anos, só serán substituídos uns 200.
Ao mesmo tempo, o cadro de persoal funcionario do Sergas contará con menos apoio doutro persoal, como os interinos, que poderán ver reducida a súa xornada laboral ata nun 33%, coa conseguinte tesoirada nas súas remuneracións.
LER MÁIS...
"Blindar a sanidade pública é urxente. É unha tarefa inxente para a que se precisan medidas valentes e consensuadas. Para isto podes contar coa lealdade de Galicia".O presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, pronunciaba estas palabras no acto co que, o pasado luns, o Servizo Galego de Saúde conmemoraba o seu vixésimo aniversario. A receptora das verbas era a ministra de Sanidade, Ana Mato, e no acto estaban presentes a práctica totalidade dos responsables do Sergas desde o inicio da súa andaina, a comezos dos anos 90. Dende aquel momento a prestación sanitaria en Galicia experimentou un salto exponencial. Por exemplo, dos 36 centros de sáude cos que contaba o país en 1989 pasouse a ter case 400 e incrementou o número de quirófanos en máis dun terzo. Ao tempo, a esperanza de vida subiu en máis de cinco anos.
Pero fronte a estas evidentes melloras apareceu a crise económica e as mensaxes de recortes máis ou menos inevitables, dando lugar a un panorama incerto para os servizos públicos sanitarios e para a súa sostibilidade para o futuro, cuestionada mesmo desde o propio Goberno galego. Neste contexto, a Federación de Asociacións para a Defensa da Sanidade Pública vén de elaborar un completo informe sobre o estado da cuestión en todo o Estado, unha detallada radiografía na que Galicia non sae especialmente ben parada. Non en van, estes colectivos, formados esencialmente por profesionais sanitarios, trazan un panorama caracterizado pola redución do gasto público en saúde, a mingua de servizos e a precarización dos postos de traballo dos conxunto do persoal.
En termos puramente económicos unha primeira ollada podería levar a pensar que o Sergas resiste a crise mellor que outras autonomías. En termos comparativos, Galicia pasou de ser a undécima comunidade en gasto sanitario por habitante en 2010 a ser a oitava en 2012. Non obstante, estes datos desinchan ao ser contrastados cos datos poboacionais. Segundo o Instituto Galego de Estatística, desde 2010 a poboación galega diminuíu en 2.231 habitantes. Mentres, as persoas maiores de 65 anos aumentaron en 42.940, chegando a ser 629.477 a finais do pasado ano. Deles, 93.600 son maiores de 85 anos, un incremento de case 3.000 en apenas un ano.
A esta poboación minguada e envellecida é a que ten que atender un cadro de traballadores que segundo os cálculos da Plataforma, diminuirá notablemente en pouco tempo. Ao tempo, as súas condicións laborais empeorarán. Concretamente, o informe destaca a medida que a Xunta está a piques de aprobar segundo a cal unha gran parte dos profesionais que cheguen aos 65 anos terán que xubilarse de xeito forzoso. Desas baixas só se cubrirán un 10%. Isto supón que, dos 1.900 médicos que cumprirán a idade de xubilación nos vindeiros catro anos, só serán substituídos uns 200.
Ao mesmo tempo, o cadro de persoal funcionario do Sergas contará con menos apoio doutro persoal, como os interinos, que poderán ver reducida a súa xornada laboral ata nun 33%, coa conseguinte tesoirada nas súas remuneracións.
LER MÁIS...
Feijoo cree que pasará a la historia como defensor de la sanidad pública
22 dic 2011
2 dic 2011
O PPdeG rexeita elevar a imposición sobre as rendas altas e "garantir" o financiamento da sanidade sen copagamento
EUROPAPRESS
O proxecto de presupostos para 2012 seguiu a súa tramitación na Cámara galega este venres co debate en comisión das emendas que os grupos da oposición presentaron ao articulado do texto, e entre as que se atopaban crear un novo tramo do IRPF ou subir a imposición para as rendas máis altas, así como garantir que o financiamento da sanidade se realizará sen copagamento, propostas que foron rexeitadas.
As emendas ao articulado, 54 presentadas polo PSdeG e 13 polo BNG (unha non foi admitida), son as que buscan cambiar a filosofía dos presupostos, que responden a unha "planificación rigorosa" e ao obxectivo de "estabilidade presupostaria", como destacou o Goberno galego dende a súa presentación e este venres recordou o deputado popular Alberto Sueiro.
"Non debemos ser emendados polos que saíron tan mal parados na defensa do público", advertiu á oposición ante as palabras da socialista María José Caride, que viu "retratados" os populares nestas contas.
Non obstante, socialistas e nacionalistas, que se apoiaron mutuamente a grande maioría deste conxunto de emendas --que non moven contías específicas propiamente, senón que introducen cambios de contido--, reclamaron "sinais" dirixidos á poboación, en palabras do deputado nacionalista Carlos Aymerich, como un novo tramo do IRPF, para facer ver que "todos tiran do carro, e non que os de sempre tiran del e outros van subidos".
"Son fríos e duros con quen menos ten", denunciou a socialista María José Caride, quen criticou que o Goberno galego sexa "valente para privatizar ou para o copagamento, pero covarde para a defensa do público e para pedir a quen máis ten que faga un esforzo".
Os nacionalistas propuxeron crear, no tramo autonómico, unha escala para os que cobran máis de 100.000 euros anuais, cunha porcentaxe aplicable do 25,5 por cento. "Non nos parece nada extraordinario", manifestou Aymerich, quen recorda que os países do ámbito teñen gravames por enriba aos de España.
Polo seu lado, os socialistas, que si recibiron o apoio do BNG, pedían que, dentro da declaración individual, se aumentase un punto para o tramo entre 60.001 e 120.000 euros; e outro punto para unha declaración conxunta entre 90.001 e 150.000 euros e dous a partir de 150.001 euros.
Outra (a número 52) reclama poñer por escrito que "o Goberno garantirá os custos de prestación dos servizos públicos (...) e que a sanidade pública e universal se financiará sen copagamento, nin directo nin indirecto".
Pola súa banda, o deputado nacionalista fixo fincapé na necesidade de que as persoas que teñan a cargo fillos de menos de tres anos poidan acceder á prestación de 360 euros sen distinción cando os rendementos non superen os 23.000 euros.
Na actual redacción da disposición adicional quinta, exclúense desta prestación ás persoas que, de forma voluntaria, e aínda sen chegar ao mínimo obrigatorio para presentar a renda, presentaran a declaración a Facenda.
Isto, tal e como explicou Aymerich, impide acceder a esta axuda a unidades familiares con 10.000 euros de ingresos que fixesen a declaración ou persoas que, sen alcanzar o mínimo obrigatorio, tivesen dous pagadores (o que obriga a presentar a declaración).
Os nacionalistas tamén demandaban modificar a taxa de reposición nos empregados públicos, de forma que non se computen as baixas en prazas ou se exclúan do límite marcado polo Estado os ámbitos de educación ou sanidade.
A este respecto, o popular Alberto Sueiro replicou advertindo de que é un "acordo" da comisión bilateral que "o impide". "Non é aceptable dende o punto e hora que é unha disposición da comisión bilateral, aínda querendo, hai un acordo", remachou.
Neste caso, e por acordo dos tres grupos --como así o require o regulamento para estes casos--, foi necesario repetir a votación das únicas dúas emendas que o relatorio propoñía aceptar e o carácter das cales é técnico.
Por erro ao non entender que se estaban a someter a votación esas dúas emendas, os deputados do PPdeG non levantaron a man, co que nun primeiro momento non prosperou a recomendación realizada polo propio Grupo Popular en relatorio.
Aínda que podía ser corrixida esta votación no pleno, o acordo dos tres grupos permitiu que se incorporasen as dúas emendas ao texto do relatorio, que en todo caso, só contou co voto favorable dos populares.
O proxecto de presupostos para 2012 seguiu a súa tramitación na Cámara galega este venres co debate en comisión das emendas que os grupos da oposición presentaron ao articulado do texto, e entre as que se atopaban crear un novo tramo do IRPF ou subir a imposición para as rendas máis altas, así como garantir que o financiamento da sanidade se realizará sen copagamento, propostas que foron rexeitadas.
As emendas ao articulado, 54 presentadas polo PSdeG e 13 polo BNG (unha non foi admitida), son as que buscan cambiar a filosofía dos presupostos, que responden a unha "planificación rigorosa" e ao obxectivo de "estabilidade presupostaria", como destacou o Goberno galego dende a súa presentación e este venres recordou o deputado popular Alberto Sueiro.
"Non debemos ser emendados polos que saíron tan mal parados na defensa do público", advertiu á oposición ante as palabras da socialista María José Caride, que viu "retratados" os populares nestas contas.
Non obstante, socialistas e nacionalistas, que se apoiaron mutuamente a grande maioría deste conxunto de emendas --que non moven contías específicas propiamente, senón que introducen cambios de contido--, reclamaron "sinais" dirixidos á poboación, en palabras do deputado nacionalista Carlos Aymerich, como un novo tramo do IRPF, para facer ver que "todos tiran do carro, e non que os de sempre tiran del e outros van subidos".
"Son fríos e duros con quen menos ten", denunciou a socialista María José Caride, quen criticou que o Goberno galego sexa "valente para privatizar ou para o copagamento, pero covarde para a defensa do público e para pedir a quen máis ten que faga un esforzo".
CONTIDO EMENDAS
As emendas referidas a estas argumentacións son as número seis do PSdeG e do BNG, que neste caso, ademais do rexeitamento do PPdeG, contou coa abstención dos socialistas.Os nacionalistas propuxeron crear, no tramo autonómico, unha escala para os que cobran máis de 100.000 euros anuais, cunha porcentaxe aplicable do 25,5 por cento. "Non nos parece nada extraordinario", manifestou Aymerich, quen recorda que os países do ámbito teñen gravames por enriba aos de España.
Polo seu lado, os socialistas, que si recibiron o apoio do BNG, pedían que, dentro da declaración individual, se aumentase un punto para o tramo entre 60.001 e 120.000 euros; e outro punto para unha declaración conxunta entre 90.001 e 150.000 euros e dous a partir de 150.001 euros.
COPAGAMENTO E AXUDAS A FILLOS
Á marxe destas propostas, a deputada do PSdeG volveu propoñer "blindar" os servizos públicos. "Os presupostos da Xunta garantirán a prestación universal e gratuíta da asistencia sanitaria a todos os empadroados", reza unha das emendas rexeitadas (número 51).Outra (a número 52) reclama poñer por escrito que "o Goberno garantirá os custos de prestación dos servizos públicos (...) e que a sanidade pública e universal se financiará sen copagamento, nin directo nin indirecto".
Pola súa banda, o deputado nacionalista fixo fincapé na necesidade de que as persoas que teñan a cargo fillos de menos de tres anos poidan acceder á prestación de 360 euros sen distinción cando os rendementos non superen os 23.000 euros.
Na actual redacción da disposición adicional quinta, exclúense desta prestación ás persoas que, de forma voluntaria, e aínda sen chegar ao mínimo obrigatorio para presentar a renda, presentaran a declaración a Facenda.
Isto, tal e como explicou Aymerich, impide acceder a esta axuda a unidades familiares con 10.000 euros de ingresos que fixesen a declaración ou persoas que, sen alcanzar o mínimo obrigatorio, tivesen dous pagadores (o que obriga a presentar a declaración).
Os nacionalistas tamén demandaban modificar a taxa de reposición nos empregados públicos, de forma que non se computen as baixas en prazas ou se exclúan do límite marcado polo Estado os ámbitos de educación ou sanidade.
A este respecto, o popular Alberto Sueiro replicou advertindo de que é un "acordo" da comisión bilateral que "o impide". "Non é aceptable dende o punto e hora que é unha disposición da comisión bilateral, aínda querendo, hai un acordo", remachou.
ANÉCDOTA NAS VOTACIÓNS
A anécdota da comisión chegou á hora das votacións, que no caso da Comisión de Economía adoitan ser habitualmente complicadas pola disección de emendas para que os grupos poidan tomar posición específica.Neste caso, e por acordo dos tres grupos --como así o require o regulamento para estes casos--, foi necesario repetir a votación das únicas dúas emendas que o relatorio propoñía aceptar e o carácter das cales é técnico.
Por erro ao non entender que se estaban a someter a votación esas dúas emendas, os deputados do PPdeG non levantaron a man, co que nun primeiro momento non prosperou a recomendación realizada polo propio Grupo Popular en relatorio.
Aínda que podía ser corrixida esta votación no pleno, o acordo dos tres grupos permitiu que se incorporasen as dúas emendas ao texto do relatorio, que en todo caso, só contou co voto favorable dos populares.
Etiquetas:
AUSTERIDADE,
CONSELLERÍA,
COPAGO,
NORMATIVA,
PARLAMENTO,
POLÍTICA,
PRIVATIZACIÓN DA SANIDADE,
RECORTES,
SANIDADE
22 sept 2011
O negocio dos recortes aos servizos públicos
Ao PP cústalle ocultar o seu programa de redución nos servizos públicos. Educación, Sanidade e Dependencia serán as grandes tortas que a dereita quere converter nos negocios máis rendíbeis da próxima lexislatura.
Publico.es
A estratexia electoral popular ten buratos nas palabras e nos xestos. O lema de que se pode aforrar no goberno sen tocar os servizos básicos do Estado do Benestar pelexa coas declaracións de altos líderes do PP e mais coa análise das contas públicas nos lugares onde xa teñen responsabilidades gobernativas.
O PP opta por danar a percepción social dos servizos públicos ao tempo que reforza os beneficios de todo o tipo para as empresas cuxo negocio é a Educación, a Sanidade e o Benestar.
Analizando as contas públicas de comunidades como Galiza ou Madrid pódese proxectar cal é o modelo educativo que o PP defende. Ao tempo que se diminúe a atención á escola pública, reducindo profesorado, minguando os niveis de calidade e ignorando as medidas accesorias como a integración social dos alumnos e a vertebración do medio rural con acceso ao ensino digno, fai negocio coa educación. En Madrid, a escola privada –especialmente a que depende da Igrexa– aumentou os recursos que recibe da Administración un 30%, segundo calculan os sindicatos, des que Esperanza Aguirre goberna. Os centros de ensino privado gozan de vantaxes fiscais, cesión de terreos, concertos (o que na práctica supón investimento público directo e sen control en institucións con ánimo de lucro) e subvencións para modernización ou transporte inexistentes no caso da escola pública.
Mentres a percepción social se conciencia de que o ensino non é un dereito senón un privilexio, o PP ten mans libres. Ninguén o acusa de pechar escolas públicas, ben ao contrario gaña simpatías entre determinadas capas da poboación ás que non lles importa a titularidade dos centros sempre que sigan recibindo as clases gratuitamente ou cun alto nivel de subvención. O modelo madrileño resúmese en dous conceptos: a educación non é un dereito senón un privilexio; a educación non é un servizo, é un negocio.
Semellante estratexia funciona na Sanidade. En Galiza, desde o 2009 reduciuse a prestación sanitaria universal. En varios hospitais denunciouse que o servizo de Xinecoloxía só está dispoñíbel para urxencias. O método é sibilino: os médicos de cabeceira dan vez para o especialista pero unha vez conseguida esa vez, o paciente recibe unha chamada que lle anula a cita co xinecólogo. As citoloxías fanas enfermeiras nos centros de atención primaria. Igual sistema sofren os usuarios das demais especialidades, incluso as máis solicitadas como Oftalmoloxía ou Dermatoloxía, que acumulan listas de espera de máis de tres meses.
O Ministerio de Sanidade denunciou a Comunidade de Madrid porque calcula o seu tempo de espera para unha cirurxía desde o intre no que o paciente ten a vez co anestesista e non desde que o especialista ditamina que cómpre esa operación. A maquillaxe das listas de espera é unha das grandes obsesións tamén do presidente galego, Alberte Núñez Feixóo.
A outra obsesión é a irrupción do sector privado na xestión hospitalaria en Galiza. Contravindo todas as recomendacións internacionais sobre os perigos de alta dependencia da sanidade pública a respecto das empresas que constrúen e son “donas” de hospitais, o PP insiste en que ese é o único xeito de aumentar as infraestruturas sanitarias. Plataformas en defensa da Sanidade Pública confirmaron que a longo prazo o custo deses hospitais será tres veces maior que se a súa titularidade fose pública completamente.
O benestar tamén é un gran negocio. Privatizar –mediante concesións a empresas afíns ao PP– a xestión de centros de día, residencias de maiores ou outras entidades de apoio a dependentes fai que naza lucro onde debería haber só solidariedade. A conta de reducir o custo laboral dos traballadores destes centros, moitas veces con salarios máis baixos que os seus compañeiros das institucións públicas, aproveitarse de vantaxes fiscais e doutro tipo (cesións de terreos municipais, nulo investimento en infraestruturas que se pagaron integramente con diñeiro público, ningún custo de mantemento por exencións de cobro de luz e auga, etc), determinadas empresas están a facer o agosto cos máis necesitados.
Publico.es
A estratexia electoral popular ten buratos nas palabras e nos xestos. O lema de que se pode aforrar no goberno sen tocar os servizos básicos do Estado do Benestar pelexa coas declaracións de altos líderes do PP e mais coa análise das contas públicas nos lugares onde xa teñen responsabilidades gobernativas.
O PP opta por danar a percepción social dos servizos públicos ao tempo que reforza os beneficios de todo o tipo para as empresas cuxo negocio é a Educación, a Sanidade e o Benestar.
Analizando as contas públicas de comunidades como Galiza ou Madrid pódese proxectar cal é o modelo educativo que o PP defende. Ao tempo que se diminúe a atención á escola pública, reducindo profesorado, minguando os niveis de calidade e ignorando as medidas accesorias como a integración social dos alumnos e a vertebración do medio rural con acceso ao ensino digno, fai negocio coa educación. En Madrid, a escola privada –especialmente a que depende da Igrexa– aumentou os recursos que recibe da Administración un 30%, segundo calculan os sindicatos, des que Esperanza Aguirre goberna. Os centros de ensino privado gozan de vantaxes fiscais, cesión de terreos, concertos (o que na práctica supón investimento público directo e sen control en institucións con ánimo de lucro) e subvencións para modernización ou transporte inexistentes no caso da escola pública.
Mentres a percepción social se conciencia de que o ensino non é un dereito senón un privilexio, o PP ten mans libres. Ninguén o acusa de pechar escolas públicas, ben ao contrario gaña simpatías entre determinadas capas da poboación ás que non lles importa a titularidade dos centros sempre que sigan recibindo as clases gratuitamente ou cun alto nivel de subvención. O modelo madrileño resúmese en dous conceptos: a educación non é un dereito senón un privilexio; a educación non é un servizo, é un negocio.
Semellante estratexia funciona na Sanidade. En Galiza, desde o 2009 reduciuse a prestación sanitaria universal. En varios hospitais denunciouse que o servizo de Xinecoloxía só está dispoñíbel para urxencias. O método é sibilino: os médicos de cabeceira dan vez para o especialista pero unha vez conseguida esa vez, o paciente recibe unha chamada que lle anula a cita co xinecólogo. As citoloxías fanas enfermeiras nos centros de atención primaria. Igual sistema sofren os usuarios das demais especialidades, incluso as máis solicitadas como Oftalmoloxía ou Dermatoloxía, que acumulan listas de espera de máis de tres meses.
O Ministerio de Sanidade denunciou a Comunidade de Madrid porque calcula o seu tempo de espera para unha cirurxía desde o intre no que o paciente ten a vez co anestesista e non desde que o especialista ditamina que cómpre esa operación. A maquillaxe das listas de espera é unha das grandes obsesións tamén do presidente galego, Alberte Núñez Feixóo.
A outra obsesión é a irrupción do sector privado na xestión hospitalaria en Galiza. Contravindo todas as recomendacións internacionais sobre os perigos de alta dependencia da sanidade pública a respecto das empresas que constrúen e son “donas” de hospitais, o PP insiste en que ese é o único xeito de aumentar as infraestruturas sanitarias. Plataformas en defensa da Sanidade Pública confirmaron que a longo prazo o custo deses hospitais será tres veces maior que se a súa titularidade fose pública completamente.
O benestar tamén é un gran negocio. Privatizar –mediante concesións a empresas afíns ao PP– a xestión de centros de día, residencias de maiores ou outras entidades de apoio a dependentes fai que naza lucro onde debería haber só solidariedade. A conta de reducir o custo laboral dos traballadores destes centros, moitas veces con salarios máis baixos que os seus compañeiros das institucións públicas, aproveitarse de vantaxes fiscais e doutro tipo (cesións de terreos municipais, nulo investimento en infraestruturas que se pagaron integramente con diñeiro público, ningún custo de mantemento por exencións de cobro de luz e auga, etc), determinadas empresas están a facer o agosto cos máis necesitados.
30 ago 2011
Dos empresas vinculadas a CiU y PP, detrás de la primera privatización en la sanidad catalana
http://www.librered.net
El Instituto Diagnóstico por la Imagen (IDI) podría ser la primera víctima. Los sindicatos se han cansado de avisar que detrás de la política de tijeretazos del Gobierno catalán había la intención de privatizar parte de la sanidad. El Departamento, de momento, lo niega.
La noticia fue muy comentada en el Congreso Nacional de Radiólogos de Catalunya, que se celebró el pasado fin de semana en la localidad de Lleida, y la portavoz de Sanidad del sindicato Comisiones Obreras (CCOO), Carmen Navarro, asegura que han decidido hacerlo público porque, aunque el Departamento lo niegue, “tenemos muchas y muy fiables fuentes que nos dicen que está en marcha, y no queremos esperar a que sea inevitable”.
Según han explicado diferentes fuentes sindicales a PressDigital, hay dos empresas claves en esta operación, que no será “cuestión de dos días” pero en la que se está trabajando. Por un lado, CETIR, empresa dedicada a la radiología y la medicina nuclear históricamente vinculada al partido de Gobierno, CiU.
Por otro lado, ERESA, empresa valenciana que pondría el capital necesario para la operación. Esta nació al calor de los gobiernos del Partido Popular en la Comunidad Valenciana y, apareciendo de la nada, se hizo con todas las resonancias magnéticas de los hospitales valencianos. Esta empresa ya ha tenido problemas con la justicia por presuntas irregularidades en la gestión de centros tanto valencianos como de La Rioja.
Y entre ambas empresas, una figura. La del doctor Javier Lucaya, que sería el auténtico catalizador de esta unión empresarial que debería encargarse de dirigir la nueva empresa privada que gestionaría la radiología en Catalunya.
Este doctor, actualmente jubilado, había sido jefe del servicio de Radiología en la Clínica Quirón, cargo que había compaginado con uno público, como jefe de Radiología Materno hospital Vall d’Hebron.
La idea de privatizar la radiología no es nueva, según indican las fuentes consultadas por este diario. Según CCOO, en Catalunya, además de CETIR, existe otra gran empresa dedicada a la radiología. Se trata de CRC Corporación Sanitaria, que en el mundo sanitario vinculan al socialismo catalán y a la que había estado vinculado el doctor Lucaya, con el que esta redacción intentó contactar ayer sin éxito.
En el pasado hubiera habido, también con Lucaya como catalizador, un intento de fusionar estas dos empresas para crear una grande y buscar esta privatización, pero que finalmente no fructificó.
La Generalitat lo niega
Sin embargo, el Departamento de Salud ha negado que, hoy por hoy, haya negociaciones para la privatización del IDI con ninguna empresa, con lo que niegan la información de CCOO. Lo que no pueden es comprometerse a asegurar que no habrá privatización en los próximos meses.
Etiquetas:
AUTONOMÍAS,
CORRUPCIÓN,
FRAUDE SANITARIO,
FUNDACIÓNS,
POLÍTICA,
PRIVATIZACIÓN DA SANIDADE,
SANIDADE
12 ago 2011
La ampliación del CHOU dará cabida a la financiación privada
El Plan Director estará listo a finales de año, según el PP, y pretende privatizar todos los servicios menos los asistenciales
LA REGION
El proyecto definitivo del Plan Director del Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO), que contempla la ampliación de las infraestructuras sanitarias, se presentará a finales de año mediante la fórmula de financiación público-privada.
Las limitaciones impuestas a la deuda autonómica, unidas a las políticas de austeridad presupuestaria, obligarán a la Xunta a compartir los costes de una esperada infraestructura sanitaria que 'no podría asumirse sin facilidades como el pago aplazado y que, a su vez, permita una gestión pública de todos los servicios asistenciales', explica Miguel Santalices, portavoz de Sanidade del PPdeG.
La ampliación hospitalaria, que reconvertiría el 60% de las habitaciones en dobles y el 40% restante en individuales, prevé privatizar todos los servicios que no sean de 'bata blanca' -sanitarios- ofertándoselos a una misma empresa (en estos momentos algunos de ellos ya están subcontratados a diferentes firmas). La limpieza, seguridad, lavandería, mantenimiento, bioenergía o restauración se privatizarán con el objetivo de 'ahorrar costes', apunta el diputado popular. A pesar de la externacionalización de servicios, desde el PPdeG se insiste en que la gestión seguirá siendo pública, no sólo en los servicios médicos, sino también en los asistenciales, como celadores, técnicos o auxiliares. Sin embargo, para la plataforma por la sanidad, este es un paso más hacia el 'desmantelamiento de la sanidad pública'.
LA REGION
El proyecto definitivo del Plan Director del Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO), que contempla la ampliación de las infraestructuras sanitarias, se presentará a finales de año mediante la fórmula de financiación público-privada.
Las limitaciones impuestas a la deuda autonómica, unidas a las políticas de austeridad presupuestaria, obligarán a la Xunta a compartir los costes de una esperada infraestructura sanitaria que 'no podría asumirse sin facilidades como el pago aplazado y que, a su vez, permita una gestión pública de todos los servicios asistenciales', explica Miguel Santalices, portavoz de Sanidade del PPdeG.
La ampliación hospitalaria, que reconvertiría el 60% de las habitaciones en dobles y el 40% restante en individuales, prevé privatizar todos los servicios que no sean de 'bata blanca' -sanitarios- ofertándoselos a una misma empresa (en estos momentos algunos de ellos ya están subcontratados a diferentes firmas). La limpieza, seguridad, lavandería, mantenimiento, bioenergía o restauración se privatizarán con el objetivo de 'ahorrar costes', apunta el diputado popular. A pesar de la externacionalización de servicios, desde el PPdeG se insiste en que la gestión seguirá siendo pública, no sólo en los servicios médicos, sino también en los asistenciales, como celadores, técnicos o auxiliares. Sin embargo, para la plataforma por la sanidad, este es un paso más hacia el 'desmantelamiento de la sanidad pública'.
20 jun 2011
Feijoo inaugura a urxencia
O líder do PPdeG afronta o segundo tramo de mandato decidido a redefinir o gasto na sanidade e a educación
La Voz de Galicia
La Voz de Galicia
Dixo Feijoo esta semana no Parlamento que a sanidade galega afronta unha situación delicada e que se non se toman medidas -o que goberna adoita buscar eufemismos á palabra recortes-, entón «non haberá cartos para chegar a fin de ano». Quizais esaxerase un pouco. Ou non. Quizais se limitou a ser realista. En paralelo, a Xunta soliviantó aos sindicatos ao pedirlles aos profesores de infantil e primaria que traballen catro horas lectivas máis á semana, paso previo para que poidan atender a máis alumnos, e resígnase xa a apechugar no sistema con 20.000 persoas dependentes que non recibirán axudas que teñen recoñecidas por lei.
Desde hai dous anos a esta parte, Galicia camiña como o cangrexo, unhas veces de lado e outras ao revés, vendo onde pode meter as tenazas para redimensionar o gasto público. Non había tradición en democracia de que os orzamentos minguasen ano tras ano, pero está a ocorrer.
Dos 11.793 millóns de euros que manexaba a Administración autonómica no 2009 pasouse aos 9.708 millóns deste ano. É dicir, a Xunta dispón de 2.085 millóns menos que hai dous anos para atender a unha poboación con necesidades crecentes pola crise, e a débeda creceu algo máis dun 40 % acumulativo no mesmo período. De súpeto, é coma se non se puidese pagar todo o sistema educativo, que este ano custará 2.222,3 millóns.
O escenario que debuxan estas cifras é o de urxencia nacional. O presidente da Xunta admíteo en privado, aínda que non o explica publicamente con esta crueza, non vaia ser que a alguén se lle vaia o pensamento a Arxentina, país que desde o crac do 2001 mostra certa querenza por promulgar leis que colocan a palabra urxencia no seu título.
Pero na práctica, xa se resignou a xestionar a urxencia, se cabe aínda con maior crueza desde a vitoria do PP nas eleccións municipais de maio. Na primeira parte da lexislatura, a axenda de axustes do Goberno de Feijoo foise abrindo camiño con relativa discreción, porque asuntos como a fusión das caixas de aforros o opacaban todo.
Bancarizada a caixa galega, a Xunta farase ao carón, como o cangrexo, para afrontar o segundo tramo da lexislatura de forma moi diferente e pór a redefinición do Estado do benestar no centro do debate político.
Feijoo empezouno a facer na reunión de hora e media que mantivo co líder do PSDEG, Pachi Vázquez, hai dez días. O encontro tiña como obxectivo perfilar un acordo para reformar a Compañía da Televisión de Galicia, pero este asunto resolveuse en apenas un cuarto de hora e o líder do PPdeG dedicou o resto a intentar implicar a Vázquez na redefinición da sanidade pública.
A resposta do líder do PSDEG tamén se plasmou esta semana no Parlamento: «Non é posible desmantelar», advertiu, no que é todo un preludio do gran asunto que marcará o debate político ata as autonómicas. O PSOE quere que Feijoo quéimese só na súa aposta, o que obrigará á Xunta a meter antes as tesoiras a todo o posible (Gaiás, TVG, emprego público ou servizos accesorios) antes de suprimir unha soa prestación sanitaria.
7 jun 2011
Camps dejará los nuevos hospitales y colegios en manos del sector privado
El Consell reducirá un 15% el gasto, los altos cargos, regulará el uso de coches oficiales, de móviles e Internet y pondrá techo al presupuesto en un nuevo plan de austeridad
Las Provincias
Menos de dos semanas después de vencer en las elecciones locales y autonómicas y de que Mariano Rajoy anunciara el miércoles que el PP impulsará una veintena de medidas anticrisis, el presidente Camps no ha esperado a su investidura en Les Corts -que se prevé para dentro de semana y media- y ayer aprobó en el pleno del Consell un conjunto de medidas de austeridad y reorganización de la Administración autonómica encaminadas a reducir el gasto público, quitar barreras y favorecer a los emprendedores y a estimular al sector privado con concesiones para favorecer la creación de empleo y la salida de la crisis económica.
El plan, elaborado por los vicepresidentes Vicente Rambla y Gerardo Camps, empezará a tomar cuerpo en las próximas semanas a través de cuatro leyes, decretos y otras disposiciones, anunció el también conseller de Industria, Comercio e Innovación, Vicente Rambla. Este conjunto de medidas, además, formará parte del discurso de investidura del presidente Camps.
«No dejamos de trabajar, incluso en funciones», afirmó el vicepresidente primero quien destacó que la Generalitat ya ha estado haciendo un esfuerzo de austeridad como demuestran los datos del primer trimestre dados a conocer por el Banco de España, al reducir los gastos un 0,94%, mientras la media española muestra un incrementó de un 5,5%. En este sentido, Rambla afirmó que la Comunitat Valenciana habría rebajado más el déficit si no tuviera «una insuficiente financiación estatal».
Las medidas aprobadas ayer por el Gobierno valenciano en funciones se resumen en cinco puntos: la reducción del gasto público, la reorganización y reestructuración del sector público, la modernización de la Administración pública, intensificar la colaboración con el sector privado y simplificar la normativa autonómica de cara a la creación de empresas.
La mayor parte de estas iniciativas, dijo Vicente Rambla, ya se habían iniciado, como la reducción de empresas públicas en las reestructuración administrativas, o figuraban en el programa electoral del PP. Su aplicación paulatina «la determinará en cada momento el presidente según las necesidades», indicó.
Por lo que se refiere a la intervención del sector privado en la Administración autonómica, Vicente Rambla incidió en que se ampliará la colaboración público-privada en la gestión, construcción y mantenimiento de servicios públicos de sanidad (se seguirá el modelo de gestión privada del Hospital de la Ribera, algo que ya se ha hecho en el Hospital del Vinalopó y en el de Manises), educación (cesión de suelo para que los colegios concertados construyan el edificio y lo gestionen) y transporte público (la gestión privada mediante concesión de líneas de transporte como el Tram de Alicante o la nueva línea de metro que se está construyendo en Valencia), el impulso en el sector cultural y también se fomentarán nuevos usos y fórmulas de gestión público-privada de las infraestructuras públicas (la construcción de carreteras mediante contratos de concesión conocidos como peaje en sombra, por la que el conductor no paga directamente al usar la infraestructura sino que es la Administración la que anualmente satisface el contrato a la constructora), así como de los grandes proyectos (con organizadores externos o esponsorización que cubra los gastos).
La participación de la iniciativa privada supondrá que la Generalitat ahorre y pueda dedicar ese dinero a otras inversiones o a paliar deudas con proveedores.
«Los puestos de trabajo no los va a crear la Administración sino el sector privado, que necesita confianza y expectativas positivas», afirmó Rambla. Con estas iniciativas, dijo el vicepresidente, Camps quiere «dar en la diana de la recuperación económica» al estimular a las empresas para generar empleo e impulsar la economía y no perder «un solo día para subirnos al carro del crecimiento económico», y que el Gobierno valenciano se ha empeñado en ser «un activo de la recuperación económica».
El primero de los puntos que presentó Rambla fue el de la contención del gasto. Para ello se pondrá un techo presupuestario cada ejercicio económico y se reducirá en un 15% el gasto corriente excepto el dedicado al gasto social. En este apartado se incluye la creación de una ley para reducir «el 30% de subvenciones y transferencias corrientes y de capital». También se pretende reducir un 15% del gasto energético de los edificios públicos, y «ajustar los costes un 5%» en los contratos de servicios básicos como agua, electricidad, seguridad, limpieza que se tengan que renovar.
Otra de las cuestiones de reducción del gasto incluye «optimizar el rendimiento del patrimonio de la Generalitat y revisaremos los usos de espacios y alquileres» y establecer un contrato-programa para los altos cargos que permita controlar su efectividad. El vicepresidente no indicó si el incumplimiento de ese contrato-programa supondría la destitución.
El segundo punto aborda la reorganización y reestructuración del sector público. Un decreto del presidente reducirá las consellerias a un máximo de 10, y otro rebajará los altos cargos y el personal de confianza, aunque «habrá que esperar unos días» para conocer esa reducción, afirmó el vicepresidente primero.
Un tercer decreto regulará un código de buenas prácticas de los altos cargos en cuanto al uso del coche oficial, los viajes de trabajo, el móvil oficial y el uso de Internet.
También se incluye crear la central de compras para toda la Administración. Rambla anunció la creación de dos grupos empresariales que aúnen a todas las empresas públicas que no se eliminen, uno para la prestación de servicios y otro para infraestructuras. Es iniciativa prevé aprobar una ley del sector público autonómico destinada a reducir la estructura de nuestra Administración».
El quinto y último punto de esta primera serie de medidas busca simplificar la normativa autonómica para que existan menos normas y que estas, además, sean más fáciles de aplicar.
MEDIDAS ANTICRISIS
Reducir el gasto
Poner un techo presupuestario.
Bajar un 15% el gasto corriente.
Obligaciones a altos directivos.
Reorganización del sector.
Reducir los altos cargos.
Crear una central de compras.
Dos grupos empresariales.
Modernización administrativa
Reducir las cargas un 30%.
Más medios telemáticos.
Conceder licencias más fáciles.
Sector privado
Que el sector privado construya y mantenga las nuevas infraestructuras sanitarias, de educación, de transporte público, culturales, de agua y autovías.
Simplificar las normas
Menos y más fáciles de aplicar.
Etiquetas:
AUSTERIDADE,
AUTONOMÍAS,
COPAGO,
POLÍTICA,
PRIVATIZACIÓN DA SANIDADE,
RECORTES,
SOS SANIDADE PÚBLICA
4 jun 2011
Feijoo exige al Gobierno los 243 millones para mantener la asistencia sanitaria
Urge al Gobierno un plan para sanear los sistemas sanitarios en España
La Voz de Galicia
La Voz de Galicia
El Gobierno gallego se mantiene firme en el frente abierto contra el Ejecutivo de Zapatero para reclamar los 243 millones de euros del Fondo de Cooperación que la Xunta ha presupuestado para este año y que el Ministerio de Hacienda insiste que no liquidará antes del 2013. Feijoo refrendó ayer que Galicia «non vai renunciar aos cartos que lle corresponden», en una tesitura en la que el recorte de 1.177 millones en los Presupostos ha obligado a ralentizar la inversión en infraestructuras para salvar la prestación de los servicios esenciales. El presidente negó que piense en medidas privatizadoras en el ámbito sanitario. «Farei o que sexa para manter o sistema viable», proclamó.
Aunque aseguró que el pago a las farmacias no corre aquí «de momento» los riesgos de otras comunidades, Feijoo vinculó la reivindicación de esos 243 millones a las dificultades para sostener el sistema sanitario. Interpelado, al término de la reunión del Consello de la Xunta, por la posibilidad de que los servicios básicos estén en peligro si Hacienda no muda su criterio de no abonar el Fondo de Cooperación, apuntó que «haberá responsabilidade do Goberno de España de negarlle á comunidade o que lle corresponde», al tiempo que expresó su confianza en que el ministerio que dirige Elena Salgado reúna en julio al Consejo de Política Fiscal «para falar do que lle importa á Xunta e non buscar culpables».
Y lo que al Ejecutivo gallego le preocupa y quiere tratar en esa reunión son las dificultades crecientes para mantener la asistencia básica en este contexto de recorte de ingresos en el que Hacienda mantiene que no aportará a las comunidades asignaciones previstas en el sistema de financiación, como esos 243 millones. «Somos as Administracións autonómicas as que xestionamos todos os servizos públicos que se prestan en España, salvo as prestacións por desemprego, e non podemos seguir mirando para outro lado», arguyó Feijoo, que alertó de que la situación de algunas comunidades es «delicadísima» y emplazó al Gobierno de Rodríguez Zapatero a evaluar el estado de las finanzas autonómicas.
El presidente de la Xunta, que cree que el Ejecutivo socialista trata de presentar a las comunidades como las responsables del déficit, defendió la necesidad de abordar en esa reunión del Consejo de Política Fiscal una operación para sanear la sanidad pública. Feijoo evocó las que realizaron los Gobiernos de González y Aznar en los años noventa, por importe total de 12.000 millones de euros. «En Galicia, a comunidade segue atendendo os pagos», resaltó. Esa solvencia es la que la Xunta ve peligrar sin los 243 millones del Fondo de Cooperación.
31 may 2011
Dos empresas vinculadas a CiU y PP, detrás de la primera privatización en la sanidad catalana
El Instituto Diagnóstico por la Imagen (IDI) podría ser la primera víctima. Los sindicatos se han cansado de avisar que detrás de la política de tijeretazos del Govern había la intención de privatizar parte de la sanidad. El Departamento, de momento, lo niega, pero la sombra de Javier Lucaya planea sobre la operación.
http://misaludnoesunnegocio.net
La noticia fue muy comentada en el Congreso Nacional de Radiólogos de Catalunya, que se celebró el pasado fin de semana en Lleida, y la portavoz de Sanidad de CCOO, Carmen Navarro, asegura que han decidido hacerlo público porque, aunque el Departamento lo niegue, "tenemos muchas y muy fiables fuentes que nos dicen que está en marcha, y no queremos esperar a que sea inevitable".
Según han explicado diferentes fuentes sindicales a PressDigital, hay dos empresas claves en esta operación, que no será "cuestión de dos días" pero en la que se está trabajando. Por un lado, CETIR, empresa dedicada a la radiología y la medicina nuclear históricamente vinculada a CiU.
Por otro lado, ERESA, empresa valenciana que pondría el capital necesario para la operación. Esta nació al calor de los gobiernos del Partido Popular en la Comunidad Valenciana y, apareciendo de la nada, se hizo con todas las resonancias magnéticas de los hospitales valencianos. Esta empresa ya ha tenido problemas con la justicia por presuntas irregularidades en la gestión de centros tanto valencianos como de La Rioja.
Y entre ambas empresas, una figura. La del doctor Javier Lucaya, que sería el auténtico catalizador de esta unión empresarial que debería encargarse de dirigir la nueva empresa privada que gestionaría la radiología en Catalunya.
Este doctor, actualmente jubilado, había sido jefe del servicio de Radiología en la Clínica Quirón, cargo que había compaginado con uno público, como jefe de Radiología Materno hospital Vall d'Hebron.
La idea de privatizar la radiología no es nueva, según indican las fuentes consultadas por este diario. Según CCOO, en Catalunya, además de CETIR, existe otra gran empresa dedicada a la radiología. Se trata de CRC Corporación Sanitaria, que en el mundo sanitario vinculan al socialismo catalán y a la que había estado vinculado el doctor Lucaya, con el que esta redacción intentó contactar ayer sin éxito.
En el pasado hubiera habido, también con Lucaya como catalizador, un intento de fusionar estas dos empresas para crear una grande y buscar esta privatización, pero que finalmente no fructificó.
La Generalitat lo niega
Sin embargo, el Departamento de Salud ha negado que, hoy por hoy, haya negociaciones para la privatización del IDI con ninguna empresa, con lo que niegan la información de CCOO. Lo que no pueden es comprometerse a asegurar que no habrá privatización en los próximos meses.
http://misaludnoesunnegocio.net
La noticia fue muy comentada en el Congreso Nacional de Radiólogos de Catalunya, que se celebró el pasado fin de semana en Lleida, y la portavoz de Sanidad de CCOO, Carmen Navarro, asegura que han decidido hacerlo público porque, aunque el Departamento lo niegue, "tenemos muchas y muy fiables fuentes que nos dicen que está en marcha, y no queremos esperar a que sea inevitable".
Según han explicado diferentes fuentes sindicales a PressDigital, hay dos empresas claves en esta operación, que no será "cuestión de dos días" pero en la que se está trabajando. Por un lado, CETIR, empresa dedicada a la radiología y la medicina nuclear históricamente vinculada a CiU.
Por otro lado, ERESA, empresa valenciana que pondría el capital necesario para la operación. Esta nació al calor de los gobiernos del Partido Popular en la Comunidad Valenciana y, apareciendo de la nada, se hizo con todas las resonancias magnéticas de los hospitales valencianos. Esta empresa ya ha tenido problemas con la justicia por presuntas irregularidades en la gestión de centros tanto valencianos como de La Rioja.
Y entre ambas empresas, una figura. La del doctor Javier Lucaya, que sería el auténtico catalizador de esta unión empresarial que debería encargarse de dirigir la nueva empresa privada que gestionaría la radiología en Catalunya.
Este doctor, actualmente jubilado, había sido jefe del servicio de Radiología en la Clínica Quirón, cargo que había compaginado con uno público, como jefe de Radiología Materno hospital Vall d'Hebron.
La idea de privatizar la radiología no es nueva, según indican las fuentes consultadas por este diario. Según CCOO, en Catalunya, además de CETIR, existe otra gran empresa dedicada a la radiología. Se trata de CRC Corporación Sanitaria, que en el mundo sanitario vinculan al socialismo catalán y a la que había estado vinculado el doctor Lucaya, con el que esta redacción intentó contactar ayer sin éxito.
En el pasado hubiera habido, también con Lucaya como catalizador, un intento de fusionar estas dos empresas para crear una grande y buscar esta privatización, pero que finalmente no fructificó.
La Generalitat lo niega
Sin embargo, el Departamento de Salud ha negado que, hoy por hoy, haya negociaciones para la privatización del IDI con ninguna empresa, con lo que niegan la información de CCOO. Lo que no pueden es comprometerse a asegurar que no habrá privatización en los próximos meses.
Etiquetas:
AUTONOMÍAS,
DENUNCIA,
FRAUDE SANITARIO,
POLÍTICA,
PRIVATIZACIÓN DA SANIDADE,
RECORTES,
SANIDADE,
SNS,
WIKILEAKS
24 may 2011
La Xunta promete mejores listas de espera con planes especiales y oferta de centros alternativos
Insiste en que no hay “ningún paciente sin registrar en el sistema de citación en ningún área sanitaria” de la comunidad
Redacción Médica
La Consellería de Sanidad de la Xunta de Galicia ha defendido su gestión ante las listas de espera. A través de una contestación por escrito en el Parlamento a una pregunta del Bloque Nacionalista Gallego, Sanidad asegura que para dar una “respuesta adecuada a los pacientes, se autoriza la realización de programas especiales de listas de espera para cirugía, consultas y pruebas diagnósticas” y se “ofertan centros alternativos para garantizar los tiempos establecidos”. Además, la Consejería otorga preferencia absoluta a los pacientes que están en el registro de espera de prioridad 1.
Redacción Médica
La Consellería de Sanidad de la Xunta de Galicia ha defendido su gestión ante las listas de espera. A través de una contestación por escrito en el Parlamento a una pregunta del Bloque Nacionalista Gallego, Sanidad asegura que para dar una “respuesta adecuada a los pacientes, se autoriza la realización de programas especiales de listas de espera para cirugía, consultas y pruebas diagnósticas” y se “ofertan centros alternativos para garantizar los tiempos establecidos”. Además, la Consejería otorga preferencia absoluta a los pacientes que están en el registro de espera de prioridad 1.
Asimismo, Sanidad insiste en que “no hay ningún paciente sin registrar en el sistema de citación en el área sanitaria de A Coruña ni en ninguna otra de Galicia”. Según la respuesta parlamentaria, “todas están debidamente informatizadas en el registro de espera de consultas y pruebas diagnósticas, así como en el registro de esperar quirúrgica”.
Otra de las cuestiones planteadas hace referencia a “los plazos previstos para el inicio de la instalación o la inauguración y entrada en funcionamiento de los servicios sanitarios anunciados por la Consejería en el antiguo Hospital Materno-Infantil de Lugo”, planteada por el Grupo Parlamentario Socialista. En su respuesta, la Xunta asegura que “en la actualidad está prevista la realización de un estudio sobre el estado arquitectónico de los edificios, con el fin de poder determinar la idoneidad de las infraestructuras para los usos previstos en el Plan Funcional”.
20 may 2011
A saúde como negocio (II)
O novo hospital de Vigo. Construír os novos hospitais polo sistema PFI (Iniciativas de Financiamento Privado) é máis caro e deteriora a calidade asistencial.
Galicia Confidencial, por Pablo Vaamonde
Así o demostran as experiencias do Reino Unido, Madrid e Valencia. Pero Núñez Feijoo parou o proxecto do goberno de progreso, que tiña iniciado o procedemento para a construción dun grande hospital en Vigo, referencia para toda a área Sur, con financiamento e xestión públicos e a un custo moi inferior. Dous anos despois, o novo proxecto, de financiamento e xestión privada, foi adxudicado a unha UTE (unión temporal de empresas) constituída por Acciona, Puentes y Calzadas, Altair, Concessia e Ocasa (Obras, Caminos y Asfaltos).
O Sergas queda comprometido a pagarlles ás empresas adxudicatarias preto de 72 millóns de euros ao ano durante vinte anos. Ademais estas obterán beneficios pola xestión dos aparcadoiros e outras explotacións comerciais, que o actual goberno lle cedeu tamén á dita UTE. Así aparece reflectido nun excelente informe elaborado pola AGDSP (Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública), que conclúe: "O cambio de proxecto incrementa o custo en máis de 1.000 millóns de euros". Unha parte importante dos orzamentos sanitarios pasará, deste xeito, a mans privadas, sen que os cidadáns obteñan beneficio ningún. Pola contra, é previsible un empeoramento da asistencia e da situación laboral dos traballadores.
A selección da adxudicación realizouna a consultora privada PriceWaterhouseCoopers (PwC), compañía que parece estar inmersa, segundo a AGDSP, "en todo tipo de procesos por delitos fiscais e por actuar con neglixencia en estafas e falsificación de contas de empresas nas que actuaba a dita consultora". Ademais, por se fora pouco, en PwC traballa a filla da xerente do Sergas. Con todos estes precedentes non é posible que PwC poida actuar como garante da legalidade e da ausencia de conflitos de interese.
Os propietarios e xestores do novo hospital son un grupo de empresarios e banqueiros con múltiples intereses en xogo e "as empresas construtoras seleccionadas parecen ter intereses cruzados co Partido Popular e están acusadas de prácticas concursais prohibidas". Así pois, non importa poñer en risco a sanidade galega, nin despilfarrar o diñeiro público (coa crise como falsa excusa para usar este sistema) nin deixar hipotecado o sistema sanitario; nin siquera tentan gardar as aparencias. Este goberno semella que só procura favorecer os negocios de grupos afíns. Poñen, de novo, o público ao servizo do privado.
16 may 2011
A saúde como negocio
O sistema sanitario é un elemento clave do estado do benestar.
Galicia Confidencial
Os gobernantes teñen a obriga de protexer o sistema público. Pero en Madrid e Valencia, onde goberna o PP desde hai anos, hai unha crecente tendencia á introdución dos intereses privados na sanidade. Os espazos de negocio estanse a xerar, de maneira principal, na construción dos novos hospitais a través dun sistema de concesión (PFI: Iniciativas de Financiamento Privado). A empresa concesionaria constrúe o hospital que despois xestiona durante 20 anos, e a administración deberá pagar un canon polo alugueiro das instalacións e polos servizos de mantemento.
Trátase dun negocio seguro: unha vez construído o hospital, a compañía privada ten garantido un fluxo de ingresos procedentes do sector público durante dúas décadas. Este sistema comezou a utilizarse no Reino Unido, en tempos de John Major. A economista Sally Ruane asegura que a PFI resulta máis cara que os modelos convencionais e, ademais, distorsiona as prioridades de planificación xa que subordina as necesidades sanitarias aos intereses do capital privado. Afirma rotunda: "Este modelo está deixando nas arcas públicas inglesas deudas millonarias. Está calculado que a construcción de cada hospital pola vía PFI custa tres veces máis que polo modelo tradicional. Os hospitais saen máis caros, as condicións de traballo empeoraron terriblemente, reducíronse os postos de traballo, hai menos servizos para a poboación...Coa privatización, baixa a calidade asistencial”.
Hai uns días estivo na Coruña o pediatra madrileño Marciano Sánchez Bayle, un home admirable que leva anos traballando pola sanidade pública. Os novos hospitais de Madrid están xestionados polo sistema de PFI. As súas conclusións tamén son contundentes: os centros sanitarios construídos deste xeito son máis caros, reducen camas e servizos e empeoran a calidade do emprego. Neste negocio só gañan as empresas adxudicatarias; o sector público, os traballadores e os usuarios saen perdedores. Entende Marciano que "a xestión pública da sanidade garante que a atención sexa un dereito, pois a presenza do mercado e dos intereses privados fomenta que pase a considerarse mercancía". Pero hai quen busca precisamente iso: poñer o negocio por diante do dereito á saúde das persoas.
A experiencia indica que este sistema produce incremento do gasto e deterioro da calidade asistencial. Pero, ademáis, a administración pública fica como refén das empresas adxudicatarias. Se non consiguen o beneficio agardado as arcas públicas serán de novo saqueadas. Así acontece agora en Madrid. As empresas que xestionan os sete novos hospitais, que Esperanza Aguirre inaugurou na lexislatura, reclámanlle 80 millóns de euros máis a o incremento do canon anual en outros 9,2 millóns. Advirten que, do contrario, producirase un “colapso” non funcionamento dos hospitais. A chantaxe é clara. Pretenden, outravolta, desviar diñeiro público para garantir o beneficio privado.
Etiquetas:
AUSTERIDADE,
AUTONOMÍAS,
COPAGO,
OPINIÓN,
POLÍTICA,
PRIVATIZACIÓN DA SANIDADE,
RECORTES,
SANIDADE,
SNS,
SOS SANIDADE PÚBLICA,
XUNTA
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

